Loading color scheme

Soms zit het mee, soms zit het tegen

24 november 2018 - De IJsselhal in IJsselstein stond bij de meesten van ons vooral bekend als ‘die zaal met die houten vloer en die kantine met de lekkere bitterballen’. Tijdens de recreatietoernooien mochten we hier ook al regelmatig spelen. Sinds afgelopen zaterdag staat de IJsselhal ook bekend als ‘die zaal waar we de ene blessure na de andere kregen’…

Het zit al weken in ons hoofd. We moeten toch echt eens een keer meer dan één set kunnen winnen! Het begint dan ook een beetje een dingetje te worden. Willem had beloofd dat, als we een wedstrijd zouden winnen, hij zou trakteren op bitterballen. En waar kan dat beter dan in de IJsselhal?

Tijdens het inspelen ging het echter al mis. Cindy wilde even een bal tegenhouden, maar haar duim dacht daar anders over. Nog voordat de wedstrijd begonnen was, kwam uit de Mary Poppins-tas (de noodtas met alles wat je tijdens een wedstrijd nodig kan hebben, tot nagelschaartjes aan toe) de instant-cool-bandage tevoorschijn. En hopla, ook nog even een duim-brace. Het was even afwachten of Cindy nog kon spelen.

Ondertussen ging het inspelen door, al was het wat onwennig. We waren toch even van slag. De scheidsrechter was er ook nog niet, dus we hadden een tijdelijke invaller. Zo kon de wedstrijd toch gewoon op tijd gestart worden. Daniëlle, nog steeds geblesseerd, was erbij als coach en we waren het er allemaal over eens dat we vol voor de punten zouden gaan.

Ondanks het ongelukkige begin liep het echt heel erg lekker. We hadden snel door wat de tegenstander als aanvalstactiek had en dat ze zelf een heel groot gat in het midden lieten vallen. We wonnen de set dan ook, met 25-21. Zou het dan vandaag eens lukken…

We hadden inmiddels afgesproken dat we, na winst van een set, de opstelling zouden laten staan. Dit met de hoop dat de flow erin zou blijven. Veerle gaf echter aan zich niet helemaal fit te voelen, dus Petra kwam er in. Hoewel we nog behoorlijk wat flow over hadden, was het niet genoeg om de set te winnen. Nou, dan de derde maar!

Maar ook in de derde set wilde het, weer, niet lukken. Cindy kwam er weer in, met volledig ingepakte duim, maar gaf al snel aan niet te kunnen serveren. Dus, iedere keer als Cindy moest serveren, werd Rachel erin gezet en vervolgens weer terug-gewisseld. Ondertussen hadden Anne en Karen een goed samenspel, want de set-ups achterover van Karen konden er door Anne mooi overheen geslagen worden. Ook Mandy had de slag te pakken (letterlijk), net als Veerle. Maar, zoals gezegd, het wilde weer niet lukken. Dan maar de hoop op een vijfsetter. Het zat er, wederom, ECHT in dat we nog een set konden pakken.

In de vierde set ging het lekker. We bleven in de buurt; het ging gelijk op. Laura kreeg wat ballen tegen het hoofd, maar dat was te overzien. Maar toen ging het weer mis: Mandy raakte een bal verkeerd en kreeg haar arm opeens niet meer gestrekt. Er zat geen nieuwe cold-pack in de Mary Poppins-tas, dus moest er een gehaald worden. Ondertussen nam Rachel Mandy’s plaats in en ging de wedstrijd door. En ook al hebben we het echt geprobeerd, door deze tweede tegenslag op blessure-gebied lukte het ons niet om de concentratie vast te houden. Het werd weer een 3-1 tegen. Weer geen twee sets gepakt. En weer geen bitterballen…

Laura

Komende activiteiten
  
:


Een paar woorden over een wedstrijd... een verslag is leuk voor zowel iedereen die erbij was, als degene die er niet bij kon zijn. Een paar tips: Houd het kort, vergeet de setstanden en beschrijf vooral wat leuk/opvallend/gek/... was!