Opgewekt vertrokken Ank, Petra, Trudie, Ad (onze Rout(in)e 66!), Fred, Victor, Michel en Marc zaterdag de 14e januari naar Kamerik, ons thuishonk. Dominique had iets belangrijks te doen en Marleen zou ’s middags komen omdat ze uit wilde slapen.
In de zaal aangekomen bleek dat de temperatuur nu eens boven het vriespunt lag (wat ten koste ging van de douches bleek later, want daar kwamen ijsblokjes uit).
We moesten direct de eerste wedstrijd aan de bak. Tot ons genoegen kwamen onze trainers Zerline en Marianne ons bekijken (er waren immers 5 heren). Al gauw begonnen zij hun kladblokken vol te schrijven over het spel. We stonden nummer 11 dus we moesten er iets van maken.

Onze eerste wedstrijd was tegen Over de Brug, de nummer 4 . Dit was een ploeg die maar wat aan rommelde. Liefst speelden zij de ballen in één of twee keer over het net of het liefst met behulp van het net. We konden er moeilijk vat op krijgen en we konden nauwelijks een gat bij ze vinden (Er deed zelfs iemand in zijn pyjama mee en was nog niet geschoren).
De eerste set wonnen we maar de tweede ging verloren.

We hadden erg veel tussenuren tussen de wedstrijd, maar dat gaf niets want Ad trakteerde omdat hij a.s. maandag 66 zou worden. Ad heeft nog steeds niet aangegeven aan een afscheidstoernooi te beginnen en dat is maar goed ook, want hij sloeg 7 ballen op een rij goed op waar de tegenstander helemaal gek van werd en onze trainsters van onder de indruk waren.

Na de break was nummer 3 aan de beurt. Moveo is een zeer degelijke ploeg en maakten weinig fouten. Bij ons is er toch van tijd tot tijd nog wat gerommel en onzekerheid over de posities. De eerste set speelden we gelijk doordat Fred op ons verzoek in de laatste seconde nog een ace serveerde. De tweede set verloren we.

Na de lunch schoot Marleen ons te hulp. Ons volgende tegenstanders waren de jongens en meisjes uit IJsselstein. Zij waren vorig jaar met ons mee gepromoveerd. We speelden de sterren van de hemel. Op een bepaald moment lagen er twee heren en een dame van ons innig verstrengeld op de grond en toch konden de overige leden toch nog een punt maken. Dit is teamwork. De eerste set wonnen we gemakkelijk. De tweede set was spannend en leek voor ons een eitje. Tot op de laatste seconde…, de scheidsrechter zag dat de tegenstander al klaar stond terwijl wij nog op de grond lagen. Hij floot en zo kon Vives 3 toch nog gelijk maken.

De laatste wedstrijd  was tegen Vives 2. De eerste set wonnen we door tot op het gaatje te gaan. De tweede set brak ons dit op. Er werd niet meer geroepen (alleen door Ank die op de bank zat) en de fut was er uit.

Met 8 punten op zak waren we uiterst tevreden. Moe en voldaan vertrokken we naar Houten waar we ’s avonds gezellig in de  Nieuwoord onze nieuwjaarsreceptie zouden hebben…

Marianne en Zerline, dank voor jullie aanwezigheid en scherpe blikken. We zullen het op de training wel gaan merken.

Marc