Dikke jassen, mutsen, sjaals, een bijna onherkenbaar tiental in de sneeuw bij het zwembad. Zo begint op zaterdag 4 februari Dames 1 aan het avontuur tegen Utrecht DS 9. Dit team staat op nummer 7 en wij nog steeds op één. De verwachtingen zijn dus hoog. Baukje en Cyrina kunnen helaas niet mee in verband met een feestje en werk. Gelukkig willen Jeanette en Carolien hen vervangen.

Op weg naar Galgenwaard sportcentrum waar we na enig zoekwerk ons nog net in een volle kleedkamer kunnen proppen. Omgekleed, geheel ingespeeld, mentaal voorbereid en met de laatste informatie van coach Gerard beginnen we aan de wedstrijd. De eerste set wordt overtuigend gewonnen en dus laat Gerard deze zes ook in de tweede set starten. Deze set verloopt moeizamer. De pass wordt minder en ook de aanval verliest aan scoringskracht. Na enkele wissels zijn we wel als eerste bij de vijfentwintig. De derde en vierde set hebben een beter verloop: we nemen steeds een voorsprong van zo’n vijf punten en geven dat verschil niet meer weg. Er is zelfs ruimte om wat te experimenteren. Bijna een uur en drie kwartier later vieren we een feestje vanwege de verdiende vijf punten.   

Het gele papiertje met de precieze stand gaat verloren. Dit verdwijnt per ongeluk in het kaartjesautomaat. Althans, dat had best het geval kunnen zijn volgens Saskia, de behulpzame stem achter de helpknop. Gelukkig weet Karin zeker dat ze een parkeerkaartje in het apparaat had gefrommeld. De sterke argumentatie van Karin is echter niet voldoende om eruit te mogen. We worden verwezen naar haar collega bij het betaalautomaat.

Dankzij het richtingsgevoel van Zerline en Bianca is dit automaat na enige rondwandeling ook weer gevonden. Nadat daar uitvoerig is beschreven wat er precies en op welke manier betaald is, wordt ons toegezegd dat we naar buiten kunnen rijden. En nu maar hopen dat ze bij de uitgang niet zeggen dat onze uitrijtijd voorbij is... Maar nee, de naam “Karin” opent opeens letterlijk poorten.